Integracja
„Czasem właśnie w tych częściach, które najdłużej próbowałyśmy ukryć, znajduje się najwięcej życia.”
Przez wiele lat myślałam, że muszę wybrać.
Wybrać, kim jestem.
Wybrać, czym się zajmuję.
Wybrać, do którego świata należę.
Tymczasem życie coraz częściej pokazywało mi coś zupełnie innego.
Że nie muszę wybierać między światem ducha a światem materii.
Między intuicją a działaniem.
Między miękkością a stanowczością.
Między empatią a konkretnym podejściem do biznesu.
Między twórczością a odpowiedzialnością.
Im bardziej próbowałam dopasować się do jednej definicji, tym bardziej traciłam kontakt ze sobą.
Dopiero gdy przestałam wybierać jedną część kosztem drugiej, pojawiła się przestrzeń.
Przestrzeń na bycie sobą.
Dziś coraz bardziej wierzę, że dojrzałość nie polega na stawaniu się kimś innym.
Polega na integrowaniu tego, kim już jesteśmy.
Na robieniu miejsca dla wszystkich części siebie.
Dla tych, które są lekkie.
I dla tych, które są głębokie.
Dla tych, które marzą.
I dla tych, które działają.
Ale integracja nie polega tylko na przyjmowaniu tych części, które lubimy.
To także gotowość, by z łagodnością przyjrzeć się tym, które nie pasują do naszego wyobrażenia o sobie.
Albo do wyobrażenia innych ludzi.
Tym, które uznaliśmy za zbyt wrażliwe.
Zbyt intensywne.
Zbyt emocjonalne.
Zbyt ambitne.
Zbyt inne.
Zamiast je odrzucać, możemy zacząć pytać:
„Co próbują mi pokazać? Jaką wartość niosą? Czego chcą mnie nauczyć?”
Czasem właśnie w tych częściach, które najdłużej próbowałyśmy ukryć, znajduje się najwięcej życia.
Może właśnie dlatego tak bliskie jest mi dziś słowo „integracja".
Bo nie chodzi o to, żeby stać się kimś innym.
Chodzi o to, żeby coraz pełniej spotykać siebie. 🌿